د

دختری کنجکاو می پرسید: ایها الناس عشق یعنی چه؟

دختری گفت: اولش رویا آخرش بازی است و بازیچه

مادرش گفت: عشق یعنی رنج پینه و زخم و تاول کف دست

پدرش گفت: بچه ساکت باش بی ادب! این به تو نیامده است

رهروی گفت: کوچه ای بن بست

سالکی گفت: راه پر خم و پیچ

در کلاس سخن معلم گفت: عین و شین است و قاف، دیگر هیچ

دلبری گفت: شوخی لوسی است

تاجری گفت: عشق کیلویی چند؟

مفلسی گفت: پر کردن شکم خالی زن و فرزند

شاعری گفت: یک کمی احساس مثل احساس گل به پروانه

عاشقی گفت: خانمان سوز است بار سنگین عشق بر شانه

شیخ گفتا: گناهی بی بخشش

واعظی گفت: واژه ای بی معناست

زاهدی گفت: طوق شیطان است و همین

محتسب گفت: منکر عظماست

قاضی شهر گفت: عشق را فرمود حد هشتاد تازیانه به پشت

جاهلی گفت: عشق را چون عشق است، پس همین عشق است!

پهلوان گفت: جنگ آهن و مشت

رهگذر گفت: طبل تو خالی است یعنی آهنگ آن ز دور خوش است

دیگری گفت: از آن بپرهیز یعنی دور کن آتش بر دست

چون که بالا گرفت بحث و جدل توی آن قیل و قال من دیدم :

طفل معصوم با خودش می گفت: من فقط یک سوال پرسیدم!

آرزو می کنم که عاشق شوی

و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد

و اگر این گونه نیست، تنهایی ات کوتاه باشد

و پس از تنهایی ات، نفرت از کسی نیابی.

آرزومندم که این گونه پیش نیاید...

اما اگر آمد، بدانی چگونه به دور از نا امیدی زندگی کنی

برایت همچنین آرزو دارم دوستانی داشته باشی

از جمله دوستان بد و ناپایدار...

برخی نادوست و برخی دوستدار

که دست کم یکی در میان شان بی تردید مورد اعتمادت باشد

و چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی...

نه کم و نه زیاد ... درست به اندازه

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند،

که دست کم یکی از آن ها اعتراضش به حق باشد...

تا که زیاد به خود غره نشوی.

و نیز آرزومندم مفید باشی، نه خیلی غیر ضروری...

تا در لحظات سخت،

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،

همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سر پا نگه دارد.

همچنین برایت آرزومندم صبور باشی،

نه با کسانی که اشتباهات کوچک می کنند...

چون این کار ساده ای است،

بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می کنند ...

و با کاربرد درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی

خیلی به تعجیل رسیده نشوی...

و اگر رسیده ای، به جوان نمایی اصرار نورزی،

و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی...

چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است

بگذاریم در ما جریان یابد.

ویکتورهوگو

شقایق گفت :با خنده، نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سُرخم چنان آتش، حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی، نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز، نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که، زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته، به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش، پیدای پیدا بود،

 ز آنچه زیر لب می گفت، شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش، آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت: بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را، به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده؛

 که افتاد چشم او ناگه
به روی من، بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کوره آتش، زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش، تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت: چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز

دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست ؛

 خودش هم تشنه بود اما!! نمی فهمید حالش را

 چنان می رفت و من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو؟
نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود، با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

نگاهم را تو می خوانی

تو حرف قلب من را خوب می دانی

تو از راز سکوتم هم خبر داری

ولی جانا عزیزم عشق جاویدم :

تو از احوال چشمانت خبر داری؟؟

تو می دانی که سرما لانه کرده روی لبهایت؟؟

تو از دستان بی روحت که گرمای تنم را ناگهان دزدید اگاهی؟؟

نمی خواهم که تو پاییز من باشی

من از عشقم سلاحی گرم می سازم

و با سرمای پاییزیت می جنگم

در این جا عشق کمیاب است و

من تنها تو را دارم

نمی خواهم که تو پاییز من باشی

آهای همیشه و هنوزه قلبم

خبرداری داره میسوزه قلبم

یه بار شده سراغمو بگیری

سراغ درد و داغمو بگیری

جای اینکه تشنه ی خونم باشی

یه بار شده دلنگرونم باشی

اما با این همه نا مهربونی

کاشکی بفهمی که عزیز جونی

یار قشنگ دلم بیا که تنگه دلم

تا کی با دلتنگی باید بجنگه دلم

من از تو بیخبرم تو از همه دنیا

نمیدونی بی تو پر از غم دنیام

خنده رو از روی لبم گرفتی

عشقمو خیلی دست کم گرفتی

حیف نبود بجای همشناسی

این همه بی وفایی نا سپاسی

خوب میدونم میخوای بری با دلم

از تو یه دنیا فاصلست تا دلم

اما بازم میخوام که برگردیو

تموم کنی این همه نامردیو

یار قشنگ دلم بیا که تنگ دلم

تا کی با دلتنگی باید بجنگه دلم

من از تو بیخبرم تو از همه دنیا

نمیدونی بی تو پر از غم دنیام

چشم هایم زشكوفایی عشق تو فقط می خواند

كاش می دانستی

عشق من معجزه نیست

عشق من رنگ حقیقت دارد

اشك هایم به تمنای نگاه تو فقط می بارد

كاش می دانستی

یه کسی هست كه احساس تو را می فهمد

یه کسی از تب عشق تو دلش می گیرد

یه کسی از غمت امشب به خدا می میرد

كاش می دانستی

تو فقط مال منی

تو فقط مال همین قلب پر  احساس منی

شب من با تو سحر خواهد شد

تو نمی دانی من

چه قدر عشق تو را می خواهم

تو صدا كن من را

تو صدا كن من را كه پر از رویش یك یاس شوم

تو بخوان تا همه احساس شوم

كاش می دانستی

شعرهای دل من پیش نگاه تو به خاك افتاده است

به سرم داد بزن

تا بدانم كه حقیقت داری

تا بدانم كه به جز عشق تو این قلب ندارد كاری

باز هم این همه عشق

این همه عشق برای دل تو ناچیز است

آسمان را به زمین وصل كنم؟

یا كه زمین را همه لبریز ز سر سبزی یك فصل كنم؟

من به اعجاز دو چشمان تو ایمان دارم

به خدا تو نباشی

بی تو من یك بغل احساس پریشان دارم

کاش چون پاییز بودم ... كاش چون پاییز بودم
   كاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
   برگ های آرزوهایم یكایك زرد می شد
   آفتاب دیده گانم سرد می شد
   آسمان سینه ام پر درد می شد 
   ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد
   اشك هایم همچو باران
   دامنم را رنگ می زد
   وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
   وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
   شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی
   در كنار قلب عاشق شعله می زد
    در شرار آتش دردی نهانی
    نغمه ی من ...
    همچو آوای نسیم پر شكسته
    عطر غم می ریخت بر دل های خسته
    پیش رویم
    چهره ی تلخ زمستانی جوانی
    پشت سر
    آشوب تابستان عشقی ناگهانی
    سینه ام
    منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
   كاش چون پاییز بودم ... كاش چون پاییز بودم

                   به كجا چنین شتابان؟

                                                  دلم از نگاه پرسید.